To know or to not... ?

Ξέρεις... ή μάλλον... που να ξέρεις... Μάθε, λοιπόν, ότι γενικά είμαι σταθερός άνθρωπος... Συν κάτι άλλο του οποίου την λέξη δεν βρίσκω αυτή τη στιγμή, γι' αυτό θα προσπαθήσω να το πω περιφραστικά... Αλλά για κάτσε... Μου έρχεται... Νομίζω... Μάλλον η λέξη που θέλω να χρησιμοποιήσω είναι "οργανωτικός" αλλά δεν παίρνω και όρκο.

Αυτό που εννοώ είναι ότι μ' αρέσει να ξέρω τι έχω να κάνω γενικότερα... Τι εννοώ... Ότι μ' αρέσει να υπάρχει προγραμματισμός! Θέλω να πω ότι... Γουστάρω να γνωρίζω εξ' αρχής το τι υποχρεώσεις έχω, τι πρέπει να κάνω, τι πρέπει ολοκληρώσω για να είμαι εντάξει απέναντι στους άλλους αλλά και απέναντι σε εμένα...

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι σπάνια αυτό συμβαίνει σε εμένα αλλά και σε όλους μας... Λίγες φορές έχουμε βγει εκτός χρονικού υπολογισμού; Λίγες φορές έρχονται τα πράγματα διαφορετικά από ότι τα περιμένουμε; Λίγες φορές έχουμε πελαγώσει με τα "άκυρα" που μας τυχαίνουν και μας αλλάζουν τον αρχικό προγραμματισμό μας;

Όχι, δε νομίζω.

Από την άλλη μεριά βέβαια… Αυτή η «γνώση» σου δημιουργεί μια… ανία; Μια βαρεμάρα, για να το πω λαϊκά; Δεν είναι βαρετό να ξέρεις τι έχεις να κάνεις; Δεν είναι βαρετό να ξέρεις τι θα συναντήσεις ανά πάσα στιγμή; Δεν είναι ρουτίνα;

Οι εκπλήξεις δεν είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά; Είτε ευχάριστες, είτε δυσάρεστες, αυτές είναι που μας διδάσκουν…

Πάλι τα ‘μπλεξα…
Πάλι ήρθα σε αντίθεση με τον εαυτό μου…

Ρε λες να είμαι διχασμένη προσωπικότητα τελικά;

Το ξέρω πως σας έλειψα

Τζα!
Σας την έφερα...Με περιμένατε; Δεν με περιμένατε...
Ε, ούτε κι εγώ...
Η αλήθεια είναι ότι χάθηκα. Γιατί; Ουσιαστικός λόγος δεν υπάρχει.
Γιατί αν υπήρχε, δεν θα χανόμουν. Εννοώ ότι... Όταν οι συνθήκες με οδηγούν στο να χαθώ με κάποιον, κάνω εντελώς το αντίθετο...
Ίσως για να...την φέρω στις συνθήκες... ή... Ίσως γιατί θέλω μια βοήθεια από αυτόν τον κάποιο για να μη χαθώ.

Εν συντομία, τους 4 (νταν) μήνες που έχω να γράψω, δεν έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου. Εννοείται ότι είμαι πολυάσχολος, δημοφιλής, αξιαγάπητος, περιζήτητος, αλλά πάνω από όλα μετριόφρων. Αυτό δεν το ξεχνάμε, ναι;

Α, ψέματα... Κάτι έχει αλλάξει... Και τι είναι αυτό;
Η γκαντεμιά!
Ακριβώς, κάτι μου λέει ότι η κυρία γκαντεμιά έχει σταματήσει να μου κάνει παρέα. Βέβαια, δεν λέω μεγάλα λόγια γιατί ποτέ(ς) δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει!

Ξες κάτι; (Θεσσαλονικιώτικο δεν είναι αυτό το "ξες";)

Βλέπω εδώ από κάτω ότι είχα γράψει πριν 4 μήνες κάτι του τύπου "ότι πολλές φορές διώχνουμε μόνοι μας τα άτομα που είναι τα καταλληλότερα για μας". Εννοείται ότι συνεχίζω να το πιστεύω αυτό αλλά πλέον πιστεύω και ότι αυτό συμβαίνει για κάποιο λόγο. Δεν είναι τυχαίο. Αυτός ο "χωρισμός" μπορεί αρχικά να φαίνεται άσκοπος, άκυρος και χωρίς ουσιαστικό λόγο, αλλά κάποια στιγμή έρχεται η στιγμή που ζωή και η καθημερινότητα μας αποδεικνύει ότι "τίποτα δεν γίνεται τυχαίαίαίαίααα" που λέει και το γνωστό άσμα.

Άσχετο (ως συνήθως πάω από το ένα θέμα στο άλλο), αλλά αυτή την περίοδο έχω φορτώσει πάλι τον εαυτό μου κι εγώ δεν ξέρω με πόσα. Πραγματικά, δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό. Για να δοκιμάσω τις αντοχές μου; Για να αποδείξω ότι μπορώ να τα βγάλω πέρα με το ο,τιδήποτε; Ποιός ξέρει... Εγώ πάντως όχι... Ίσως γι' αυτό άρχισα να ξαναγράφω...Για να μη σκάσω...

Υ.Γ. Το κομμάτι που παίζει, το υπερπαραλατρεύω... Αφιερωμένο εξαιρετικά!