To know or to not... ?

Ξέρεις... ή μάλλον... που να ξέρεις... Μάθε, λοιπόν, ότι γενικά είμαι σταθερός άνθρωπος... Συν κάτι άλλο του οποίου την λέξη δεν βρίσκω αυτή τη στιγμή, γι' αυτό θα προσπαθήσω να το πω περιφραστικά... Αλλά για κάτσε... Μου έρχεται... Νομίζω... Μάλλον η λέξη που θέλω να χρησιμοποιήσω είναι "οργανωτικός" αλλά δεν παίρνω και όρκο.

Αυτό που εννοώ είναι ότι μ' αρέσει να ξέρω τι έχω να κάνω γενικότερα... Τι εννοώ... Ότι μ' αρέσει να υπάρχει προγραμματισμός! Θέλω να πω ότι... Γουστάρω να γνωρίζω εξ' αρχής το τι υποχρεώσεις έχω, τι πρέπει να κάνω, τι πρέπει ολοκληρώσω για να είμαι εντάξει απέναντι στους άλλους αλλά και απέναντι σε εμένα...

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι σπάνια αυτό συμβαίνει σε εμένα αλλά και σε όλους μας... Λίγες φορές έχουμε βγει εκτός χρονικού υπολογισμού; Λίγες φορές έρχονται τα πράγματα διαφορετικά από ότι τα περιμένουμε; Λίγες φορές έχουμε πελαγώσει με τα "άκυρα" που μας τυχαίνουν και μας αλλάζουν τον αρχικό προγραμματισμό μας;

Όχι, δε νομίζω.

Από την άλλη μεριά βέβαια… Αυτή η «γνώση» σου δημιουργεί μια… ανία; Μια βαρεμάρα, για να το πω λαϊκά; Δεν είναι βαρετό να ξέρεις τι έχεις να κάνεις; Δεν είναι βαρετό να ξέρεις τι θα συναντήσεις ανά πάσα στιγμή; Δεν είναι ρουτίνα;

Οι εκπλήξεις δεν είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά; Είτε ευχάριστες, είτε δυσάρεστες, αυτές είναι που μας διδάσκουν…

Πάλι τα ‘μπλεξα…
Πάλι ήρθα σε αντίθεση με τον εαυτό μου…

Ρε λες να είμαι διχασμένη προσωπικότητα τελικά;

Το ξέρω πως σας έλειψα

Τζα!
Σας την έφερα...Με περιμένατε; Δεν με περιμένατε...
Ε, ούτε κι εγώ...
Η αλήθεια είναι ότι χάθηκα. Γιατί; Ουσιαστικός λόγος δεν υπάρχει.
Γιατί αν υπήρχε, δεν θα χανόμουν. Εννοώ ότι... Όταν οι συνθήκες με οδηγούν στο να χαθώ με κάποιον, κάνω εντελώς το αντίθετο...
Ίσως για να...την φέρω στις συνθήκες... ή... Ίσως γιατί θέλω μια βοήθεια από αυτόν τον κάποιο για να μη χαθώ.

Εν συντομία, τους 4 (νταν) μήνες που έχω να γράψω, δεν έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου. Εννοείται ότι είμαι πολυάσχολος, δημοφιλής, αξιαγάπητος, περιζήτητος, αλλά πάνω από όλα μετριόφρων. Αυτό δεν το ξεχνάμε, ναι;

Α, ψέματα... Κάτι έχει αλλάξει... Και τι είναι αυτό;
Η γκαντεμιά!
Ακριβώς, κάτι μου λέει ότι η κυρία γκαντεμιά έχει σταματήσει να μου κάνει παρέα. Βέβαια, δεν λέω μεγάλα λόγια γιατί ποτέ(ς) δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει!

Ξες κάτι; (Θεσσαλονικιώτικο δεν είναι αυτό το "ξες";)

Βλέπω εδώ από κάτω ότι είχα γράψει πριν 4 μήνες κάτι του τύπου "ότι πολλές φορές διώχνουμε μόνοι μας τα άτομα που είναι τα καταλληλότερα για μας". Εννοείται ότι συνεχίζω να το πιστεύω αυτό αλλά πλέον πιστεύω και ότι αυτό συμβαίνει για κάποιο λόγο. Δεν είναι τυχαίο. Αυτός ο "χωρισμός" μπορεί αρχικά να φαίνεται άσκοπος, άκυρος και χωρίς ουσιαστικό λόγο, αλλά κάποια στιγμή έρχεται η στιγμή που ζωή και η καθημερινότητα μας αποδεικνύει ότι "τίποτα δεν γίνεται τυχαίαίαίαίααα" που λέει και το γνωστό άσμα.

Άσχετο (ως συνήθως πάω από το ένα θέμα στο άλλο), αλλά αυτή την περίοδο έχω φορτώσει πάλι τον εαυτό μου κι εγώ δεν ξέρω με πόσα. Πραγματικά, δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό. Για να δοκιμάσω τις αντοχές μου; Για να αποδείξω ότι μπορώ να τα βγάλω πέρα με το ο,τιδήποτε; Ποιός ξέρει... Εγώ πάντως όχι... Ίσως γι' αυτό άρχισα να ξαναγράφω...Για να μη σκάσω...

Υ.Γ. Το κομμάτι που παίζει, το υπερπαραλατρεύω... Αφιερωμένο εξαιρετικά!

Ασυναρτησίες μιας περασμένης ώρας...

Χαίρετε! Εδώ είμαι, δεν έπαθα τίποτα. Ζω-ζω, εγώ με οδηγώ!
Προς το γκρεμό; Δεν ξέρω, θα δείξει!

Βασικά, δεν έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό... Απλά, ηρεμία, ξεκούραση, γαλήνη, ξενοιασιά. Από τότε που έχω να γράψω έχουν συμβεί άπειρα πράγματα βεβαίως-βεβαίως. Τα περισσότερα από αυτά είτε έχουν σβηστεί από τη μνήμη μου, η οποία είναι επιλεκτική (πλέον), είτε απλά δεν με απασχολούν, δεν με ενδιαφέρουν βρε αδερφέ.

Η εξεταστική τελείωσε. Συμπεράσματα; Κλίνουν προς την θετική πλευρά. Όσο αυτή μπορεί να είναι θετική.
Έχω φύγει από την Αθήνα τουλάχιστον 20 φορές σε διάστημα 3 μηνών. Συμπέρασμα; Μου έκανε καλό.
Πριν από λίγα λεπτά μου έφτιαξε την διάθεση ένας άνθρωπος που δεν τον ξέρω, και μάλλον δε θα τον ξανασυναντήσω ποτέ στη ζωή μου. Συμπέρασμα; Υπάρχουν ακόμη ΑΝΘΡΩΠΟΙ εκεί έξω...

Το θέμα είναι ότι αυτοί οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ βρίσκονται εκεί έξω. Δεν τους γνωρίζουμε. Δεν θα τους γνωρίσουμε ποτέ. Ή από την άλλη μπορεί να μας δοθεί η ευκαιρία να τους γνωρίσουμε, αλλά να μην την εκμεταλλευτούμε, να μην πράξουμε αναλόγως. Ή μάλλον... Ποιον κοροϊδεύω, τις περισσότερες φορές ίσως προσπαθεί και ο άλλος, αλλά εμείς διστάζουμε. Κάτι μας κρατάει. Τι στο καλό να είναι αυτό;

Τελικά δεν είναι η τύχη εκείνη που φταίει για το ότι καμιά φορά δεν έχουμε κοντά μας τα κατάλληλα άτομα. Εμείς φταίμε. Γιατί; Κάπως το έχω αιτιολογήσει στο κεφάλι μου αυτή τη στιγμή αλλά δεν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις...

Γι' αυτό, όσοι έχετε βρει αυτά τα κατάλληλα άτομα, απλά...μη τα θεωρείτε δεδομένα. Πιστεύω ότι κάποιον άνθρωπο πρέπει να τον κερδίζεις ξανά και ξανά από την αρχή. Άν δε το κάνεις, χάνεις το παιχνίδι. Αν το κάνεις, κερδίζεις το παιχνίδι. Σ' αρέσει να χάνεις; Εμένα όχι...

Προεκλογικός Πυρετός (?!)

Εγώ πάντως την κάνω για 3ήμερο!

Παιχνίδι

Με κάλεσε το Γυάλινο δάκρυ να παίξω ένα παιχνιδάκι, με τους εξής κανόνες:

1. Ρυθμίστε το mp3 σας, το iTunes, Windows Media Player, etc. στο shuffle.
2. Για κάθε μία από τις ερωτήσεις, πατήστε το κουμπί επόμενο για να πάρετε την απάντησή σας.
3. Να μην περνάτε τραγούδια, όσο άσχετοι κι αν είναι οι τίτλοι τους με την ερώτηση!

Φαίνεται αστείο και διασκεδαστικό, οπότε ξεκινάμε!


♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

Αν κάποιος σε ρωτήσει "Είσαι καλά;", εσύ λες....:
Perfect Strangers - Deep Purple (καλά ξεκινάμε)

Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου;
Amazing Grace - Jars Of Clay (πολύ καλά όμως)

Τι σου αρέσει στο άλλο φύλο;
Who says you can't go home - Bon Jovi (ε;)

Πώς αισθάνεσαι σήμερα;
Crawl - Livan (χμ...)

Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής σου;
Yesterday tomorrows - Tindersticks

Ποιο είναι το μότο σου;
Laid - James

Τι πιστεύουν οι φίλοι σου για σένα;
Sweet Home Alabama - Lynyrd Skynyrd (τώρα αυτό ειναι καλό;)

Τι πιστεύουν οι γονείς σου για σένα;
Don't Jump - Tokio Hotel (αυτά παθαίνω για να μαζεύω άσχετα κομμάτια στο PC)

Τι σκέφτεσαι συχνά;
Mrs. Robinson - Lemonheads

Τι είναι 2+2;
Lithium - Nirvana (κομματάρα)

Τι πιστεύεις για τους φίλους σου;
Electrolight - R.E.M.

Ποια είναι η ιστορία της ζωής σου;
Δεν είμαι αυτός που θες - Ενδελέχεια (το media player μου κάνει πλάκα)

Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
I want to break free - Queen (μου ξανακάνει πλάκα;;;)

Τι σκέφτεσαι όταν βλέπεις αυτόν/ην που σου αρέσει;
My Generation - The Who (τα σπάει το παιχνίδι)

Τι θα χορέψεις στον γάμο σου;
In the end - Linkin Park (ακόμα δεν ξεκίνησε ο γάμος σκέφτομαι το τέλος)

Τι θα παίξουν στην κηδεία σου;
Under the Milky way - The Church (καλό...)

Ποιο είναι το χόμπι σου;
Blister in the sun - Violent Femmes

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Wake me up when September ends - Greenday

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μυστικό σου;
A song for the lovers - Richard Ashcroft

Τι θέλεις τώρα;
Kids - MGMT (παιδιά; Ε ποτέ!!!)
♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

Αυτό ήτανε, τα συμπεράσματα δικά σας!
(προσκεκλημένοι άπαντες)
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!

Life is...?

Τελικά, παίδες, αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι...δεν καταλαβαίνω τίποτα...
Βρίσκομαι πάλι σε φάση σύγχυσης, απορίας, παραίτησης, αγωνίας, ματαιοδοξίας...Όχι από επιλογή, αλλά από κατάληξη.
Και να φανταστείς ότι οι τελευταίοι μήνες ήταν εξαιρετικοί από άποψη διάθεσης...Αλλά από τον Μάρτη και έπειτα, όλα έρχονται στραβά, όπως δεν τα περιμένω, με αγχώνουν, με απογοητεύουν, με βγάζουν εκτός τροχιάς...
Θέλω πολύ να τα παρατήσω, θέλω πολύ να καταθέσω τα όπλα, θέλω πολύ να αδειάσω και να μη με νοιάζει τίποτα.
Πώς το καταφέρνουν αυτό μερικοί άνθρωποι; Τους βλέπω όλη μέρα να είναι μες την καλή χαρά, να μη τους πτοεί τίποτα, να είναι αισιόδοξοι σε σημείο αηδίας, και απορώ, εγώ γιατί δεν είμαι έτσι; Ώρες ώρες πραγματικά τους θαυμάζω...

Παλιότερα είχα πρόβλημα με τον χρόνο. Έτρεχε και δεν τον προλάβαινα. Ναι, η αλήθεια είναι ότι ακόμα το έχω αυτό το πρόβλημα. Νιώθω πραγματικά ότι έχω μείνει πολύ πίσω, αλλά σιγά σιγά αρχίζω να ξυπνάω... Κάλιο αργά...
Λοιπόν, το ίδιο θέμα το έχω ακόμη. Αλλά με μια μικρή (;) διαφορά. Θέλω να τρέξει γρήγορα και να σταματήσει έπειτα από ένα μήνα περίπου. Είναι τόσο δύσκολο να ξυπνήσω το πρωί και να έχει περάσει ένας μήνας; Πάλι ζητάω πολλά...; Που να ζητούσα και αυτά που θέλω πραγματικά δηλαδή...

Δεν είναι ότι τα βλέπω μαύρα, όχι αυτό έχει σταματήσει. Πλέον βλέπω συγκεκριμένα πράγματα σε αυτό το χρώμα και σιγά σιγά τα αφήνω πίσω μου. Ίσως φταίει η άρνηση που έχω φάει κατάμουτρα όλα αυτά τα χρόνια. Άρνηση σε όλες τις μορφές, δεν είναι ανάγκη να αναφερθώ σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Όχι τώρα, ίσως κάποια άλλη στιγμή. Ίσως και ποτέ.

Παίδες, όσο και να (νομίζουμε) ότι δεν περνά ο χρόνος, η ζωή είναι απαίσια μικρή. Γι' αυτό μην αφήνετε τίποτα να σας παιδεύει. Γιατί στο τέλος, θα κάνεις την αναδρομή και θα πεις...
"Κοίτα πόσο χρόνο έχασα. Πού είμαι τώρα και πού πάω;"

Ευθεία, στροφή ή λακκούβα;

Το πόσες φορές έχω ξεκινήσει να κάνω μια φυσιολογική ανάρτηση και δεν τα καταφέρνω, απλά δεν μετριέται... Δεν ξέρω αν φταίει το ότι ο Μάρτης και εν συνεχεία ο Απρίλης είναι δύο απαίσιοι μήνες γεμάτοι κακές ειδήσεις, γεμάτοι απροσδόκητα δεδομένα, γεμάτοι άσχημα συναισθήματα, αυτό που ξέρω είναι ότι είμαι συνεχώς σε εγρήγορση, περιμένοντας απλά ό,τι πιο άκυρο να συμβεί! Και δεν είμαι υπερβολικός, εάν ήμουν θα είχα καταθέσει τα όπλα εδώ και πολύ καιρό.

Και για να μη συμβεί αυτό, βάζεις μια ασπίδα προστασίας γύρω από εσένα νομίζοντας ότι έτσι προστατεύεις τον εαυτό σου.

...Αν και γνωρίζεις ότι ουσιαστικά μόνο αυτό δεν κάνεις... Γιατί το αποτέλεσμα είναι να απομονώνεις τον εαυτό σου, αλλά και να μην αφήνεις τους άλλους να πλησιάσουν. Έτσι ναι μεν δεν πληγώνεσαι, αλλά ίσως άθελά σου, πληγώνεις άλλους που στο κάτω κάτω, ούτε ξέρουν, ούτε σου φταίνε σε κάτι.

Το κλίμα των (περασμένων) ημερών δεν έπιασε. Γιατί πολύ απλά δεν με ενθουσιάζει σχεδόν τίποτα (να κρατήσει για λίγο αυτό, παρακαλώ πολύ) όλα μου φαίνονται ίδια και κοινά. Όχι δε νομίζω ότι άλλαξα τόσο γρήγορα και έγινα ο κακός* της υπόθεσης, μια φάση είναι που πιστεύω ότι θα περάσει γρήγορα και θα επανέλθω σύντομα στα γνωστά. Ίσως όχι όπως πρώτα, γιατί όταν κάτι σπάσει, δύσκολα ξανακολλά.

Έτσι κι αλλιώς όλοι ακολουθούν ένα δρόμο, με τις στροφές, τις ανηφόρες, τις διακλαδώσεις... Για τις στροφές δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πράγματα, για τις ανηφόρες το ίδιο... Οι διακλαδώσεις, όμως, νομίζω ότι είναι αυτές που δίνουν τη μορφή στον δικό μας δρόμο. Και αυτό γιατί χάρη σε αυτές, ο δικός μας δρόμος διασταυρώνεται με τον δρόμο κάποιου άλλου και ακολουθούμε την ίδια πορεία. Ο δικός μου δρόμος, προς το παρόν είναι ευθεία. Το κακό της υπόθεσης είναι ότι η ευθεία αυτή έχει πολλές λακκούβες και έχω πέσει μέσα σε μια από αυτές...

*γιατί οι κακοί βγαίνουν τις περισσότερες φορές νικητές;

Χριστός Ανέστη!